ఇది డాస్టొవిస్కీ తొలిరోజుల్లో రాసిన ఒక చిన్నపాటి నవలికగా కాకుండా ఆయన తదనంతర జీవితాన్నీ, సాహిత్యాన్నీ తనలో ఇమిడ్చిపెట్టుకున్న ఎంతో భావగర్భితమైన రచనగా కనిపించింది. దాని గురించే ఆ ప్రసంగంలో వివరంగా చర్చించాను.
వైట్ నైట్స్
రెల్లు పూసే కాలం
కానీ 1948 లోనే ఒక తెలుగు పండితుడు ఒక ప్రాకృత కావ్యం గురించి రాస్తూ ఒక పాచీన చీనా కవిత్వ సంకలనాన్ని తలుచుకోవడంలోని మహత్వం ఎంత గొప్పదో ఎలా చెప్పగలను? అంతేకాదు, ఆయన సప్తశతి గురించి రాస్తూ పారశీక కవిత్వాన్ని తలుచుకున్నాడు. కువలయమాలని తలుచుకున్నాడు. ఇటువంటి రసజ్ఞులు కదా కవిత్వాన్ని బతికించేది!
ప్రియమైన శాఫో-24
ఈ రోజు నా సమస్య కూడా అదే. ఈ విద్వేషాగ్నితో రగులుతున్న ఈ ప్రపంచంలో నా కర్తవ్యం ఏమిటి? కవిత్వం రాసుకుంటూ ఉండటమా లేక పూర్తి స్థాయి కార్యకర్తగా వ్యవస్థతో తలపడటమా?