నా కుటీరం

నాటకశాలలో నన్ను బాగా ఆకర్షించింది, ఆ నిర్మాణంలో మనకు గోచరించే ఆత్మీయ సాన్నిహిత్యం. ప్రదర్శన జరుగుతున్నంతసేపూ రంగస్థలానికీ, ప్రేక్షక శ్రేణికీ మధ్య ఆత్మీయ సామీప్యం నటుణ్ణి ప్రేక్షకుణ్ణి మిత్రుల్ని చేస్తుంది. తమ మధ్యనుంచే తమ మిత్రులు కొద్దిమంది తమకోసం ప్రదర్శనకి పూనుకున్నారేమోననే ఆత్మీయతాభ్రాంతికి ప్రేక్షకుడు లోనవుతాడు. ఈ ఆత్మీయతాభ్రాంతిలోనే నాటకం విజయం ఉంది, సినిమాకన్నా నాటకానికి సాధ్యమయ్యే సమ్మోహరహస్యం ఉంది.

ఈ అంశంలోకూడా బ్రిటన్‌కీ ఇండియాకీ చాలా దగ్గర పోలిక వుంది. ఇండియాలో ఒక హంతకుడికన్నా కూడా ఒక లంచగొండిని ఎక్కువ నేరస్థుడిగా ప్రజామనస్తత్వం భావిస్తుంటుంది. రాజకీయపార్టీలు హంతకులకు కూడా ఎన్నికల టిక్కెట్లు ఇవ్వగలవుగాని హవాలా కుంభకోణంతో సంబంధమున్నవారికి టిక్కెట్లు ఇవ్వడానికి సాహసించలేవు. భారతీయ సమాజంలో అధికారం డబ్బు సంపాదించే మార్గం కాగా, బ్రిటిష్ జీవితంలో అది నిర్లజ్జగా జీవిత సుఖాల్ని పొందడానికి మార్గం.

లండన్! నీకు నా నమస్కారం. నువ్వు నీ అధికార దర్పాన్ని చూపినప్పుడు మా మనిషి ఒకడు కొల్లాయిగుడ్డతో, రాట్నంతో, కబీరోదోహాతో దాన్ని ఎదిరించాడు. ఇప్పుడు నేను స్వతంత్ర దేశ పౌరుడిగా, భావుకుడిగా, కవిగా నీదగ్గరికి వచ్చాను. నిన్ను చూశాను, ముగ్ధుణ్ణయ్యాను. నీ పావురాలకి గింజలు చల్లిన వాళ్లలో నేనూ ఉన్నాను. సెలవు.