నా కుటీరం

పూర్తిగా కళ్ళు విప్పుకుని మెలకువగా ఉన్నామనుకున్నప్పుడు కూడా, మన కళ్ళు అరమోడ్పుగా ఈ ప్రపంచంలోనే మరొక ప్రపంచాన్ని గుర్తుపడుతుంటాయి.

కనుక చెప్పగలను, పైకి కనిపించకపోయినా చెట్టువీ నావీ వేర్లు పరస్పరం అల్లుకున్నాయని. అక్కడ కొమ్మకొమ్మనా కాంతి చేరుతుంటే ఇక్కడ నేనొక్కచోట కూడా నిలకడగా నిలబడకున్నాను.

మధ్యాహ్నం మూడున్నర. దేవాలయాలముందు పూలదుకాణాలు తెరిచే వేళ. ఇన్ని నీళ్ళు చిలకరిస్తే చాలు మల్లెలు చందనమైపోతాయి. ఇప్పుడు ప్రతి ఒక్క చెట్టూ ఒక మధ్యాహ్నహారతి.