ఆమె ఒక్కసారిగా రాగమందుకుంది. నోరారా ఎలుగెత్తిపాడింది. ఆ పాట ఏమిటో, ఆ మాటలేమిటో నాకెంతమాత్రం తెలియకపోయినా, ఆ భావమేదో నాకు చాలాసన్నిహితంగా తెలిసిందేననీ, నా చిన్నప్పుడు మా ఊళ్లో వసంతకాలపు రాత్రుల్లో గిరిజనస్త్రీలు పాడుకున్నపాటలాంటిదేననీ అనిపించింది.
నేను తిరిగిన దారులు-20
ఆ రిసార్ట్ లో పాశ్చాత్యసంగీతం మంద్రంగా వినిపిస్తోంది. బల్లలమీద ఫ్లవర్ వాజుల్లో అప్పుడే అమర్చిన పూలు, పూలకొమ్మలు లేతగా, తాజాగా ఉన్నాయి. ఆ విజయప్రభు ఎవరో కానీ నిజంగానే ఆ వాతావరణాన్నంతా ఒక అలౌకికస్వప్నంలాగా తీర్చిదిద్దాడు.
నేను తిరిగిన దారులు-19
సాంస్కృతికంగా కళాసాహిత్యరంగాల్లో, వర్తమానజీవితంలో ఆ ఊరు నిర్వహిస్తున్న పాత్ర శూన్యమని కూడా చెప్పవచ్చు. కాని భారతీయ శిల్పకళాసామ్రాజ్యానికి మాత్రం హళెబీడు ఒక శాశ్వతరాజధాని. నా జీవితంలో నేనంతముందుగానీ, ఆ తరువాతగానీ అటువంటి శిల్పకళా వైభవాన్ని మరెక్కడా చూడలేదు.
