నా కుటీరం

‘ఓహ్, ఏదైనా ఇస్తాను, ఏమైనా సరే ఇస్తాను’ అన్నాను నేను ఆవేశంలో, మాటల ప్రవాహంలో. ఆయన నన్ను కించిత్ చమత్కార పూరితమైన, దయార్ద్రమైన చూపుల్తో చూశారు; ఆ చూపు ముందు నేనొక తెలివితక్కువ పసిపిల్లలా అనిపించాను. మీరాబెహెన్ వెంటనే హెచ్చరిస్తున్నట్టుగా: ‘ఆయన కోరుకునేది ఏమిటో మీకు తెలుసుగా—నూలు వడకడం!’ అన్నారు.

కానీ ఆయన చిరునవ్వు చూడగానే మాత్రం ఆయన నాకెంతో అందంగా కనిపించారు—ఎంతటి దయార్ద్రభరితమైన, విశాలమైన, మధురమైన చిరునవ్వు! చుట్టూ ఉన్న జనం నుండి ఆయన వైపు వెల్లువెత్తుతున్న భక్తిప్రపత్తుల తరంగాన్నీ, ఆయన్నుండి పెల్లుబుకుతున్న అపారమైన తేజస్సునూ, కరుణామృత ధారనూ మాత్రమే నేను అనుభవపూర్వకంగా గ్రహించగలిగాను.

రైలు ఆగిన ప్రతి స్టేషన్ లోనూ మేం బోగీల్లోంచి ‘మహాత్మా గాంధీకి జై’ అని గట్టిగా అరిచాం. ప్లాట్‌ఫారమ్‌మీద వేచి ఉన్న ప్రయాణికులు కూడా ‘మహాత్మా గాంధీకి జై’ అంటూ బదులిచ్చారు. నాటి భారతదేశంలో మహాత్మా గాంధీ అనే ఒక్క పేరు సామాన్య ప్రజానీకాన్ని ఎంతగా ఉత్తేజపరిచిందో, ఎంతటి అనురక్తిని నింపిందో చెప్పడానికి ఈ సంఘటనే ఒక నిదర్శనం.