పదేళ్ళ కిందట ఆ నవల చదివినప్పుడు దానిమీద రాసుకున్న ఒక పోస్టు (తేనెటీగల కొలను) మీరిక్కడ చూడవచ్చు. ఇన్నాళ్ళకి ఆ నవలికని తెలుగులోకి అనువదించగలిగాను. ఈ రోజునుంచీ దాన్నిక్కడ మీతో పంచుకోబోతున్నాను.
ఉష్ణీశ పరిత్యాగ శిల్పం
మనం మరుక్షణం ఉండము, నిజమే, కానీ, ఈ క్షణం ఈ శిల్పం ఎదట నిలబడ్డప్పుడు, బుద్ధుడి ఆత్మవిజయ క్షణం మనం అనుభూతి చెందుతాం. అది చూసినప్పుడు మనకి సంతోషం కలుగుతున్నదంటే, మనలో కూడా బుద్ధత్వం మేలుకుంటున్నట్టే కదా. ఈ ఒక్క క్షణం చాలు మనం పుట్టినందుకు.
తెలుగులో రామకథ
'మరలనిదేల రామాయణంబన్నచో. ..' అని తనని తాను ఎవరన్నా ప్రశ్నిస్తారనుకుని జవాబు చెప్తూ విశ్వనాథ సత్యనారాయణ ‘శ్రీమద్రామాయణ కల్పవృక్ష కావ్యం’ (1934) మొదలుపెట్టాడు. కాని అటువంటి ప్రశ్న వెయ్యేళ్ళుగా తెలుగు గ్రామసీమల్లోని స్త్రీలకి కలగలేదు. వారు నిరంతరం రామాయణాన్ని పాటలుగా పాడుకుంటూనే ఉన్నారు.
