కాని వారం పది రోజుల కిందట ఒక రాత్రి ఆ పుస్తకం తీసి చూద్దును కదా, అందులో, గురుప్రసాద రావుగారికి చలం గారు రాసినవీ, సంజీవ దేవ్ గారు రాసినవీ కొన్ని ఉత్తరాలు కూడా ఉన్నాయి. ఆ ఉత్తరాలు చదివేటప్పటికి నేను మాటల్లో పెట్టలేని ఒక అనిర్వచనీయమైన సంతోషం నన్ను ఆవహించింది. నా సొంత నేలకి నేను మరింత దగ్గరగా జరిగాననిపించింది.
నేను తిరిగిన దారులు-25
అయితే ఈ వేడుక నన్నానందపరచకపోలేదు. ఆ రంగులు, ఆ సంగీతం, ఆ మహాసంరంభం, ఆ సైనికబలం, అసలు ఆ మొత్తం సమష్టిఅనుభవం. భారతదేశ రాజకీయభవితవ్యం గురించి మొత్తం అంశాలన్నిటినీ మళ్లా కొత్తగా పరిశీలించు కోవడానికి ఇది నాకొక కొత్త సందర్భాన్నిచ్చింది
నేను తిరిగిన దారులు-24
కానీ, నేననుకుంటాను: తమ చుట్టూ ఉండే మనుషుల గురించి ఆలోచించే మనుషులు భారత దేశానికి ఎక్కువ అవసరమని. కానీ అటువంటి వాళ్లు నాకు ఢిల్లీలో అతి తక్కువ మంది, అసలు లెక్కించడానికి కూడా సాధ్యంకానంత అల్పసంఖ్యలో కనిపించారు.
