అందుకనే నీ కవిత్వం తెరవగానే, ఏ శకలాన్ని తాకి చూసినా, ప్రపంచమంతటా నీలానే ప్రవాసితులైన కవయిత్రులు గుర్తొస్తారు. వాళ్ళేది పాడినా, అందులో ఏకకాలంలో హేమంతవసంతాలు రెండూ, నీ మాటల్లో చెప్పాలంటే bitter-sweet గొంతుతో వినిపిస్తాయి.
ప్రియమైన శాఫో-23
ప్రియమైన శాఫో-22
యవ్వనలాలసనీ, బృందావన మధురిమనీ, గులాబి కాంతుల వెన్నెలనీ, సాంబ్రాణి సువాసననీ ఇష్టపడ్డ నువ్వు, అంతే ధీరతతో, అంతే మెలకువతో వృద్ధాప్యానికి చోటిస్తూ చెప్పిన ఈ కవిత ఉందే, ఇటువంటిది, శాఫో! నా మొత్తం తెలుగు సాహిత్యమంతా గాలించినా ఒక్కటి కూడా కనిపించడం లేదు.
ప్రియమైన శాఫో-21
ప్రేమ ఆమెని పరిశుభ్రపరిచింది. ఆమె తన హృదయాన్ని ఒక ప్రేమికుడికి అర్పించుకుని ఉండవచ్చుగాని, వాక్కు వల్ల ఆ హృదయం ఆమెని ఎవరు చదివితే వారిదైపోతున్నది, అచ్చం నీ కవిత్వం లానే. ఇలాంటి కవిత ఎవరు రాయగలరు శాఫో. అయితే నువ్వూ, లేకపోతే ఆమే!