కాని మరొక తరహా కవిత్వం ఉంటుంది. అదేమీ చెయ్యదు. ఎవరిని ఎటువైపూ నెట్టదు, ఎవరినీ భూషించదు, దూషించదు, శ్లాఘించదు, శపించదు. అది చేసేదల్లా ఒక పిచుక చిన్న గడ్డిపోచలు తెచ్చుకుని గూడు కట్టుకున్నట్టుగా, చిన్న చిన్న క్షణాల్ని పట్టుకుంటుంది.
పునర్యానం-43
పునర్యానం-42
ఈ కవిత నాకొక కొండగుర్తు. ఎప్పటికేనా అటువంటి తావు ఒకటి నా జీవితంలో వెతుక్కుని నా చేతుల్తోనే నేనొక కుటీరాన్ని కట్టుకోవాలన్న కోరిక నాలో నానాటికీ బలపడుతూనే ఉంది. ఒక రకంగా చెప్పాలంటే, అది నా యుటోపియా.
పునర్యానం-41
నిజానికి ప్రతి ఒక్క కవీ కోరుకోవలసింది ఇదే. అది శ్రోతతాలూకు అమంగళాన్ని పోగొట్టడం కన్నా ముందు కవి జీవితంలోని అమంగళాన్ని పోగొట్టాలి. ఒక కవిత అలా నాలోని శివేతరమైనదాన్ని క్షాళితం చేస్తుందని తెలిసిన తర్వాత, ఇక నేను కవిత్వ చరణాలు పట్టుకుని ఒక్కరోజు కూడా వదిలింది లేదు.