chinaveerabhadrudu.in
నేనింతదాకా చూసిన ఆ ధర్మశాల ఏ ఫోటొని బట్టి కూడా అక్కడ ఒక చెరువుండేదని తెలియనే తెలియదు. అందుకనే ఒక ప్రాంతం గురించి తెలియాలంటే ఎన్ని పుస్తకాలు చదివినా, ఎన్ని ఫొటోలు చూసినా సరిపోదు. స్వయంగా అక్కడకి వెళ్ళాలి, ఆ స్థానికులతో మాట్లాడాలి, మరో దారి లేదు.
అసలు ప్రభుత్వం అక్కడ ఆ పర్యాటక మందిరాలు నిర్మించేబదులు ఆ జనావాసానికొక గృహసముదాయం,ఒక నీటిపారుదల వ్యవస్థ, మరుగుదొడ్లు, పాఠశాల ఇవ్వడం ముఖ్యమనిపించింది.బహుశా, ఇప్పుడు గాంధీజీ ఆ గ్రామాన్ని సందర్శిస్తే అక్కడే ఉండిపోతాడని కూడా అనిపించింది.
అందుకనే, మునుపెన్నటికన్నా కూడా నేడు గాంధీజీ స్ఫూర్తి మనకొక సామాజిక-నైతిక అవసరంగా మారుతున్నదని గ్రహిస్తున్నాను. అహింసని మనమింకెంత మాత్రం వ్యక్తి ధర్మంగా భావించి పక్కనపెట్టలేం. అన్నిటికన్నా ముందు అది జాతిధర్మం, దేశధర్మం, ప్రపంచధర్మంగా మారవలసి ఉంది. గాంధీజీ అన్నిటికన్నా ముందు అహింసావాది, ఆ తర్వాతే జాతీయోద్యమవాది, సంస్కర్త, మరేమైనా.