chinaveerabhadrudu.in
అయితే పైన చెప్పిన వాళ్ళల్లో మొదటి తరహా ఉద్యోగులు కొందర్ని ఆ భగవతృపకి సాక్షులుగా గుర్తుపెట్టుకుంటాను. అందుకనే సీతారామమూర్తిగార్నీ, సత్యానందరావుగార్నీ, అటువంటి మరికొందరు మహానీయులైన సహచరుల్నీ తలుచుకుంటే నాకు భగవంతుడి అనుగ్రహాన్ని తలుచుకున్నట్టే ఉంటుంది.
రామ్మూర్తిగారి విజ్ఞాపన చదివిన తర్వాత గిరిజన విద్య గురించి నా ఆలోచనలు సక్రమంగానే ఉన్నాయనీ, నా ఆవేదనలో నేనొంటరిని కాననీ నాకు బోధపడింది. కానీ ఏ ప్రయత్నాన్ని ఎటునుంచి మొదలుపెట్టాలన్న దానిలో మాత్రం ఇంకా నాకో స్పష్టత ఏర్పడలేదు.
వ్యవస్ధా పరమైన ఇన్ని లోపాల వల్ల పాఠశాలలు వైఫల్యం చెందుతూంటే ఆ వైఫల్యాన్ని వ్యవస్ధా వైఫల్యంగా గుర్తించడానికి ఇష్టపడని ఉపాధ్యాయులు దాన్ని గిరిజన శిశువుల వైఫల్యంగా భావించి తృప్తి పడేవారు. గిరిజనబాలుడు మామూలు పిల్లవాడితో పోలిస్తే మందకొడి అనీ, అతడికి విద్యాబుద్ధులు చెప్పడం కష్టమనీ ఉపాధ్యాయులు అంటుండేవారు.