ఈ రోజు నా సమస్య కూడా అదే. ఈ విద్వేషాగ్నితో రగులుతున్న ఈ ప్రపంచంలో నా కర్తవ్యం ఏమిటి? కవిత్వం రాసుకుంటూ ఉండటమా లేక పూర్తి స్థాయి కార్యకర్తగా వ్యవస్థతో తలపడటమా?
ప్రియమైన శాఫో-24
ప్రియమైన శాఫో-23
అందుకనే నీ కవిత్వం తెరవగానే, ఏ శకలాన్ని తాకి చూసినా, ప్రపంచమంతటా నీలానే ప్రవాసితులైన కవయిత్రులు గుర్తొస్తారు. వాళ్ళేది పాడినా, అందులో ఏకకాలంలో హేమంతవసంతాలు రెండూ, నీ మాటల్లో చెప్పాలంటే bitter-sweet గొంతుతో వినిపిస్తాయి.
ప్రియమైన శాఫో-22
యవ్వనలాలసనీ, బృందావన మధురిమనీ, గులాబి కాంతుల వెన్నెలనీ, సాంబ్రాణి సువాసననీ ఇష్టపడ్డ నువ్వు, అంతే ధీరతతో, అంతే మెలకువతో వృద్ధాప్యానికి చోటిస్తూ చెప్పిన ఈ కవిత ఉందే, ఇటువంటిది, శాఫో! నా మొత్తం తెలుగు సాహిత్యమంతా గాలించినా ఒక్కటి కూడా కనిపించడం లేదు.