కోకిల ప్రవేశించే కాలం (2009) నుంచి మరో కవిత, నా ఇంగ్లిషు అనువాదంతో. ఆ రోజుల్లో నన్ను రూమీ పూర్తిగా ఆవహించి ఉన్నాడు.
జలాలుద్దీన్ రూమీ
నీకు జీవితాన్ని స్వీకారయోగ్యం చేయడానికి
అతడెన్నో యుగాలకింద ఒక పాట పాడేడు
నీ ఇంటికి కొన్ని కిటికీలు తెరిచేడు
నీకోసమొక ఆకాశాన్ని కిందికి దించేడు.
నువ్వు వింటున్నా, వినకున్నా
ఆ లోయల్లో, ఆ శిఖరాలమీద
పదిదిక్కులూ పరవశించేట్టుగా
బిగ్గరగా పాడుతూనే ఉన్నాడు.
ఎక్కడో తోటలో ఆకృతి ధరిస్తున్న మొగ్గ,
రెక్కలు సాగుతున్న సీతాకోక చిలుక
పుష్పాలు, పశువులు, ప్రేమికులంతా
ఆ పాటముందు మోకరిల్లుతున్నారు.
కొన్నాళ్ళ సంఘర్షణ, అప్పటికి పుష్పసంసిద్ధి,
ఇక తొలిపూలతేనే నాలో ఊటలూరింది.
ఆ మాటల్తో గొంతుకలపగానే నా మాటల్లో
తిరిగి ఆ పాట కొత్తగా వినిపించింది.
Jalaluddin Rumi
To make life acceptable to you,
He sang a song ages back.
Opened a few windows to your house,
Brought down the sky for you.
Whether you keep on listening or not,
He has been singing loud
On the peaks, in the valleys, so that
All the ten directions get lost in the song.
A bud taking form in some garden,
A butterfly emerging from the chrysalis,
The flowers, the beasts, and the lovers;
Everyone is kneeling before the song.
Initially a struggle, then the flowering,
Now the early honey is gathering within.
The moment I joined my voice to his words,
The same old song heard anew.
2025
Featured image photography by Ralph via pexels.com
17-12-2025