chinaveerabhadrudu.in
సమాజంలోనూ, మనిషిలోనూ సంభవిస్తున్న విధ్వంసాన్ని, అమానవీకరణని కవితలుగా రాయాలి తప్ప తూనీగలమీదా, సీతాకోకచిలుకలమీదా కాదని వాళ్ళు నాతో వాదించేరు. నాకు ఏమి జవాబు చెప్పాలో తెలియలేదు. కాని నాకు మరొక, మరొక సందర్భంలో కవిత పలకడం లేదే, నేనేం చెయ్యను?
ఈ మాటలు ఇలా ఎంతరాసినా, ఈ స్ఫురణ అనుభవంలోకి రాకపోతే ఏమి చెప్పీ, ఆ అనుభవాన్ని పంచుకోలేం. కాని కాలం నీమీదకు విసిరింది కరవాలమో, వరమాలనో, ఏదైనా కానీ, నీకు సంప్రాప్తించేదేదో అది సమస్తసృష్టికీ సంప్రాప్తించేదే అనే నిశ్చింత కలిగితే ఆ జీవితం నిజంగా ధన్యం.
పుట్టడం నిజంగానే ఒక సంతోషం. కానీ మనకి అప్పుడు తెలీదు, ఈ లోకంలోకి పుడుతున్నామనీ, ఈ పుట్టుకద్వారా ఏవో కొత్త సంతోషాలకు అర్హులం కాబోతున్నామనీ. కాని ఏదో ఒక పాశం నుంచి బయటపడతాం చూడు, జన్మ అంటే అది. విడివడటమే నిజమైన పుట్టుక అని నిశ్చయంగా తెలిసే క్షణాలు అవి.
