కోకిల ప్రవేశించే కాలం (2009) నుంచి మరో కవిత, నా ఇంగ్లిషు అనువాదంతో. ఆ రోజుల్లో నన్ను రూమీ పూర్తిగా ఆవహించి ఉన్నాడు.
నన్ను వెన్నాడే కథలు-17
నా హృదయాన్ని అక్కడే, అలాగే పారేసి, నడుచుకుంటూ ముందుకి సాగిపోయాను. నిజంగా ఇది జరిగుంటె ఎంత అద్భుతం, భయానకం అయివుండును. కాని నాకు ఏమీ అనిపించలేదు. ఓ సిగరెట్టు కాలుద్దామని అనిపించింది. బొంబాయిలో ఆ సాయంకాలం, విచారంలో మునిగిపోయింది. దాని జుట్టు రేగిపోయింది.
ఈ కాలమే అలాంటిది
లెక్కపెట్టాను. మొత్తం పందొమ్మిది. నాసరరెడ్డి పందొమ్మిది కవితల్లాగా పందొమ్మిది గులాబి మొక్కలు.
