పూలసువాసన లోంచి తాకే ఎసొసియేషన్ కి ట్యూన్ కావడానికే కొంత అనుభూతి కావాలి,అలాంటిది జీవితంలో కలిగిన అనేక సుఖదుఃఖానుభవాల స్మృతులు ఒక్కమాటతో, ఒక్క వర్ణనతో వచ్చి హృదయపు ముంగిట వాలేలా చేసే కవిత్వానికి ట్యూన్ కావాలంటే ఎంత అనుభూతి గాఢత కావాలి?
ఆవిష్కరణ
కొన్ని శేఫాలికలు
ఎందుకని? ఎందుకని ఈ వాక్యాలు, ఈ వ్యాసాలు నాకు కన్నీళ్ళు తెప్పించాయి? వీటిలో ఉన్నదేమిటి? సాహిత్యం, సంగీతం, సినిమాలు, మిత్రులు, మానవసంబంధాలు- వీటిగురించే అయితే సంతోషం కలిగి ఉండాలిగాని హృదయం అశ్రుపూరమెందుకవ్వాలి?
మధురవిషాద మోహగాథ
నా దృష్టిలో విక్రమోర్వశీయం కావ్యం. అందమైన, సుకుమారమైన దీర్ఘకవిత. చింగిజ్ ఐత్ మాతొవ్ రాసిన జమీల్యా లాగా అది విషాదమాధుర్యాలు కలగలిసి, చివరికి, మాధుర్యమే మనల్ని వెన్నాడే ఒక మోహగాథ.