పాదాలకు మువ్వలు బిగించి

ఆమె రెండు చేతులూ పైకి చాపింది. అడుగులు లయబద్ధంగా కదిపింది. మరుక్షణంలో నాట్యమాడటం మొదలుపెట్టింది. ఆ రాకుమారి, అట్లా నడివీథిలో, సమస్తం మరిచి, నాట్యం చేయడం మొదలుపెట్టింది.

డాక్ ఘర్

కాని ఆ పరిశోధకురాలు ఈ క్వారంటైన్ సమయంలో ఆ నాటిక గుర్తుకు తెచ్చి నా మనసుని చెప్పలేనంతగా మెత్తపరిచింది. టాగోర్ 1912 లో రాసిన ఆ నాటిక వందేళ్ళ తరువాత ఎంత కొత్త అర్థాన్ని సంతరించుకుంది!

పుష్పప్రీతి

తానిట్లా గీతాలల్లుకుంటూ ఉంటే లోకానికి ఏం మేలు జరుగుతుందని ఒకసారి ఎవరో టాగోర్ అని అడిగారట. అందుకాయన ఈ పొగడచెట్టు వల్ల ఈ ప్రపంచానికి ఎంత ప్రయోజనమో తన కవిత్వం వల్లా అంతే అని సమాధానమిచ్చాడట.