గొప్పకవుల్ని చదువుతున్నప్పుడు మనకి తెలిసేదిదే. వాళ్ళు జీవితంలో తక్కిన వ్యాపకాలన్నీ ఒదిలి ఆ క్షణాలకోసమే ఎదురుచూస్తూ గడిపారని. తపస్సు అంటే అది.
రూపకప్రజ్ఞ
'మీరు కవిత రాసేముందే మెటఫర్లు పట్టుకుంటారా లేకపోతే కవితరాస్తూండగానే అవి కూడా దొర్లుకొస్తాయా' అనడిగిందొక మిత్రురాలు. ఒకప్పుడు కవిత అంటే శబ్దం, సంగీతం.
భగ్నదేవతావిగ్రహం
ఎవరో అన్నారు, సంగీతాన్ని అనుకరించి మాత్రమే నేర్చుకోగలమని. బహుశా ఆ మాట కవిత్వకళకి కూడా వర్తిస్తుంది. నా మటుకు నేను కొందరు కవుల్ని నమూనాలుగా పెట్టుకునే కవిత్వసాధన చేస్తూంటాను. అట్లాంటి కవుల్లో జర్మన్ కవిశ్రేష్టుడు రేనర్ మేరియా రిల్కె (1875-1926)ని ముఖ్యంగా చెప్పుకోవాలి.