chinaveerabhadrudu.in
గొప్ప నాటకకర్తలందరూ చేసిన పని ఇదేననుకుంటాను. ఎందుకంటే, ఆ మనుషులు మనకి తెలియనీ, తెలియకపోనీ, మన వాళ్ళవనీ, కాకపోనీ, వాళ్ల మధ్య intense గా సంభవించేది ఏదైనా సరే మనలోనూ అంతే గాఢమైన సంవేదనని మేల్కొల్పుతుంది. ఎవరి కలకలమైనా మనదే అనిపిస్తుంది, ఎవరి కన్నీళ్ళయినా మనవే అనిపిస్తాయి.
భగ్నమైపోయిన ఆ స్నేహాల్ని అలా భగ్నం కాకుండా ఎందుకు కాపాడుకోలేకపోయాం? లేదా ఈ ప్రశ్న మరోలా అడగాలంటే, ఇప్పటికీ, భగ్నం కాకుండా మిగిలి వున్న స్నేహాలు ఎలా మిగలగలిగాయి? బహుశా ఏ ఔషధం సేవించి ఉంటే, ఆ భగ్న స్నేహాలు భగ్నం కాకుండా ఆరోగ్యంగా మిగిలి ఉండేవి?
కానీ ఇద్దరు మనుషులు, వాళ్ళిద్దరూ స్త్రీలే అయినా, వాళ్ళిద్దరూ పురుషులే అయినా కూడా, తమకి తెలియని, తాము అందుకోలేని, తాము గ్రహించలేని ఏ సౌందర్యాన్నో వాళ్ళు పంచుకుంటున్నారని తెలిస్తే సంఘానికి కలిగే అసహనం అంతా ఇంతా కాదు.