chinaveerabhadrudu.in
నాకూ, చీనా కవిత్వానికీ ఏదో జన్మాంతర సంబంధం ఉందనుకుంటాను. ఆ కొండలూ, ఆ లోయలూ, ఆ సుదీర్ఘమైన మట్టిబాటలూ, ఆ ఎర్రపూల చెట్లూ, ఆ పిల్లంగోవి పాటలూ- నేను ప్రాచీన చీనా కవిత్వం చదివినప్పుడల్లా, ఆ పాటలు నా చిన్నప్పుడు మా ఊళ్ళో విన్నవే అని అనిపిస్తూంటుంది.
మా అమ్మాయి అమృతను చూసినప్పుడల్లా హువా ములాన్ గుర్తొస్తుంది. తన తండ్రి కష్టపడకూడదని తానే స్వయంగా బరువుబాధ్యతలు నెత్తికెత్తుకున్న ప్రతి ఒక్క వనితలోనూ ములాన్ గోచరిస్తుంది.
పొద్దున్నే ఇంకా తెల్లవారకుండానే కోకిల ఒకటే గీపెడుతూ ఉంది. ఆ పిలుపు భరించడం కష్టంగా అనిపించింది. ఆ పిలుపులో ఏదో దిగులు, ఆపుకోలేని ఆత్రుత ఉన్నాయి. కాని లేవబుద్ధి కాలేదు. నాకు తెలుస్తూనే ఉంది, కోకిల దేనికి అంతలా తన నెత్తీ నోరూ మొత్తుకుంటోందో.