వందేళ్ళకిందట పూర్వకాలపు కవులు పద్యాలు రాసుకున్నప్పుడు ప్రపంచమంతా వాటిని ఎలుగెత్తి పాడుకుంటుందనుకున్నారు
నా కవితలూ, నా పాఠకుడూ
చిత్రమైన మునక
ఇంకా తెల్లవారని వేళ అయిదో అంతస్థులో ఉన్న నీగదిలోకి నీళ్ళు ప్రవహించినట్టు వేపపూల గాలి.
ప్రళయాంతవేళ
ప్రళయం ముంచెత్తిన ప్రతి యుగాంతవేళా, నాతో పాటు, వటపత్రప్రమాణంకలిగిన కించిదూర్జిత స్ఫూర్తికూడా ఒకటి జీవించి ఉండటం కనుగొన్నాను