నా గురించి పాడుకున్న పాట-7

20.

ఆతృతగా, మడ్డిగా, నిగూఢంగా, నగ్నంగా, అటుగా పోతున్నదెవరు?
నేను తింటున్న ఎద్దుమాంసం నుంచి నాకెలా బలం దొరుకుతోంది?

ఇంతకీ మనిషి అంటే ఎవరు? నేనేమిటి? నువ్వేమిటి?

నేను నాదని చెప్పుకునేది ప్రతి ఒక్కటీ నువ్వు నీ అనుభవాల్తో పోల్చి చూసుకుంటావు.
లేకపోతే నన్ను వినడం నీకు శుద్ధ దండగ.

ప్రపంచాన్ని ఎద్దేవా చేసేవాళ్ళలాగా నేను ఎద్దేవా చెయ్యను
ఈ కాలమంతా శూన్యం, నేలంతా బురదా, పొర్లాటా.

కూనిరాగాలు తీస్తూ, బీదవాళ్ళకోసం పంచిపెట్టే పిండిపొట్లాలు ఆరగిస్తూ, నాలుగో రకం అభిప్రాయాల్ని నమ్మకాలుగా స్వీకరిస్తూ
నా టోపీ నాకు నచ్చినట్టు తిప్పి తిప్పి పెట్టుకుంటాను.

నేనెందుకు ప్రార్థించాలి? ఎందుకు కొలవాలి?
పూజా పునస్కారాలు ఎందుకు చెయ్యాలి?

ఒక్కొక్క పొరనే చీల్చుకుంటూ పోయి, నఖశిఖపర్యంతం పరీక్షలు చేసి, వైద్యుల్ని సంప్రదించి, లోతుగా లెక్కలుగట్టి
చివరికి నేను తేల్చుకున్నదేమంటే
నేను నేనుగా ఉండటంకన్నా మించిన ఆరోగ్యం లేదని.

ఎల్లజనుల్లోనూ నన్ను నేనే చూసుకుంటున్నాను, లేశమాత్రం ఎక్కువాకాదు, నువ్వుగింజంత తక్కువా కాదు.
కాబట్టి నా గురించి నేను చెప్పుకునే మంచీ, చెడ్డా మీ గురించి కూడా చెప్తున్నట్టే.

నేను దృఢంగా, స్థిరంగా ఉన్నానని నాకు తెలుసు
ఈ విశ్వంలో ప్రతి ఒక్క అభిసరణం నిరంతరం ప్రవాహశీలంగానే ఉంటుంది.
ప్రతి ఒక్కటీ నాకోసం రాసిందే, ఆ రాతలో అంతరార్థమేమిటో తెలుసుకు తీరాలి నేను.

నేను చిరంజీవినని తెలుసు నాకు
ఈ నా జీవనకక్ష్య ఒక వడ్రంగి దిక్సూచితో కొలవగలిగేది కాదు,
రాత్రిపూట పిల్లలు గాల్లో కొరకంచు తిప్పి గీసే గీతలాగా నడిచేది కాదు నా జీవితమని నాకు తెలుసు.

నా ఘనత నాకు తెలుసు,
నలుగురూ అర్థం చేసుకోవాలనో లేదా నలుగురిముందూ నిరూపించుకోవాలనో నా ఆత్మని ఇబ్బందిపెట్టను.
ప్రాథమిక సూత్రాలకి తమని తాము సమర్థించుకోవలసిన అవసరం లేదని నాకు తెలుసు.
(నా ప్రవర్తన కూడా నా ఇంటికొలతలకు మించింది కాదు.)

నేనెలా ఉన్నానో అలా బతుకుతున్నాను, అది చాలు.
నేనున్నట్టు ఈ ప్రపంచంలో మరొకరికి తెలియకపోయినా తృప్తిగా ఉండగలను,
ప్రతి ఒక్కరికీ, అందరికీ తెలిసినా కూడా తృప్తిగా ఉండగలను.

నా గురించి ఒక్క ప్రపంచానికి తెలుసు, నా వరకూ నాకు అదే ఒక సువిశాల ప్రపంచం, అది నా ఆత్మ.
నన్ను నేను ఇవాళే చేరుకున్నా లేక పదివేల సంవత్సరాల తర్వాత లేదా నూరులక్షల సంవత్సరాల తర్వాత చేరుకోగలిగినా
నాకు సంతోషమే, అదే సంతోషంతో వేచి ఉండగలను కూడా.

నేను కాలూనే చోటు దృఢంగా చెక్కిన నల్లరాతి పీట.
నువ్వు ప్రళయమంటావే ఆ మాట వినగానే నాకు నవ్వొస్తుంది,
కాలమెంత విస్తారమో నాకు తెలుసు.

21.

దేహం గురించి పాడే కవిని,  ఆత్మగీతకారుణ్ణి
స్వర్గసుఖాలు నాతోనే ఉన్నాయి, నరకబాధలూ నాతోనే ఉన్నాయి.
స్వర్గసుఖాల్ని నాకు అంటుకట్టుకుని మరింత వృద్ధి చెందుతాను, నరకబాధల్ని సరికొత్త భాషగా అనువదించుకుంటాను.

నేను ఎంతగా స్త్రీజాతి కవినో అంతగా పురుషజాతి కవిని కూడా.
పురుషుడిగా ఉండటం ఎంత గొప్పనో స్త్రీగా ఉండటం కూడా అంతే గొప్పంటాను
మగవాళ్ళ తల్లికన్నా మహనీయురాలు మరెవరూ లేరంటాను.

ఉబ్బుకీ, గర్వానికీ చెందిన మంత్రాలు జపిస్తాను
విమర్శనీ, తూలనాడటాన్నీ ఇంతదాకా సహించింది చాలు
పరిమాణమంటే నా దృష్టిలో అభివృద్ధి మాత్రమే.

నువ్వు తక్కినవాళ్లని దాటిపోయావా? నువ్వు దేశాధ్యక్షుడివా?
అదేమంత గొప్ప విషయం కాదు, అక్కడికి ప్రతి రోజూ ఎవరో ఒకరు చేరుకుంటూనే ఉంటారు, గతించిపోతుంటారు కూడా.

మృదువుగా కమ్ముకునే రాత్రితో కలిసి నడిచేమనిషిని నేను
అంధకారం సగం కప్పేసిన సముద్రాన్నీ, భూమినీ ఎలుగెత్తి పిలుస్తాను.
రాత్రీ! నీ నగ్నవక్షంతో నన్ను మరింత దగ్గరగా హత్తుకో, సూదంటురాయిలాంటి రాత్రీ, సారవంతమైన రాత్రీ! నన్ను మరింత చేరువగా హత్తుకో!

మలయమారుతాల రాత్రీ- బృహత్తరా సముదాయాల రాత్రీ
అనాచ్ఛాదిత వేసవిరాత్రికి మత్తెక్కి తలూపుతున్నావు
గాఢకాంక్షాతప్త, కోమల శ్వాసల రాత్రీ హసించు!
ద్రవీభూత, నిద్రిత వృక్షాల పృథ్వీ
అస్తమిత సూర్యబింబపు పృథ్వీ, హిమశిఖరసుశోభితవైన పృథ్వీ
కించిత్ నీలకాంతి కలగలిసిన పారదర్శక పూర్ణచంద్రకాంతి స్నానిత పృథ్వీ!
ప్రకాశమాన పృథ్వీ, వెలుగునీడలు దోబూచులాడే నదీ పరీవాహకపృథ్వీ!
కించిత్ స్ఫటిక సదృశ, కించిత్ ధూసరవర్ణ, భాసమాన, రోచిర్మయ మేఘమండలావృత పృథ్వీ!
విశాలబాహువుల పృథ్వీ- పుష్టిమయ వక్షోజసమన్విత పృథ్వీ!
మందస్మితానందితవు కా, ఇదుగో నీ ప్రియుడు వస్తున్నాడు.

ఓ ఉదారురాలా, నువ్వు నాకు నీ ప్రేమని అనుగ్రహించావు- నేను కూడా నీమీద ప్రేమ వర్షిస్తున్నాను, మాటల్లో చెప్పలేనంత, మోహోద్రిక్త ప్రేమ.

నిరంతర తరంగ ఘూర్ణిత సాగరమా!
మహోచ్ఛ్వాస నిశ్వసిత సముద్రమా!
జీవనాశ్రుధారాధునీ! అఖనిత్రక, సతత ఖననశీల స్మశానమా
మహోగ్రగర్జిత, ఉత్ఖనిత్ర ప్రచండ ప్రభంజనమా, అధీర, సఘృణ సముద్రమా!
నేను నీలో ఒక భాగాన్ని, నీలో ఒక దశని, నీ అన్ని దశల్నీ కూడా.

22.

ఓ సముద్రమా! నీక్కూడా నన్ను నేనుగా సమర్పించుకుంటున్నాను- నువ్వేం చెప్తున్నావో గ్రహించగలను.
నీ తీరం మీద నీల్చుని నన్ను ఆహ్వానిస్తున్న నీ కుటిలాంగుళుల్ని చూస్తున్నాను,
నన్ను చేరదీసుకోకుండా నువ్వు వెనక్కి పోడానికి ఇష్టపడవని నాకొక నమ్మకం.
మనిద్దరికీ ఒక పరిష్వంగం కావాలి, నేను నా వలువలు విడిచేస్తున్నాను,
ఈ భూమ్మీంచి నన్ను త్వరగా తప్పించు,
మృదువుగా లాలించు, నీ తరగల ఊయెలలో జోకొట్టు
నీ మహామోయఫేనంతో నా మీద విరుచుకుపడు, ఇదంతా నేను నీకు తిరిగి చెల్లించగలను.

లోపలకి ప్రసరిస్తున్నదీ, బయటకి ప్రవహిస్తున్నదీ, రెండింటిలోనూ సమభాగస్వామిని,
ద్వేషాన్నీ, సామరస్యాన్నీ కూడా సమంగా స్తుతించేవాణ్ణి.
సైనికనివహాలనీ, ఒకరిబాహువుల్లో ఒకరు పరస్పరం ఒదిగి నిదురించేవారినీ కూడా ప్రస్తుతించేవాణ్ణి.

సహానుభూతితో సాక్షి సంతకం చేసేవాణ్ణి
(ఇంట్లో ఉన్న వస్తువుల జాబితా రాస్తూ ఇంటిని లెక్కేయడం మర్చిపోనా?)

నేను కేవలం మంచితనాన్ని మాత్రమే ఉగ్గడించే కవిని కాను, కుటిలత్వాన్ని కూడా గానం చెయ్యడానికి వెనకాడనివాణ్ణి.
ఇంతకీ మంచిచెడ్డలగురించి ఈ అసందర్భ ప్రేలాపనలెందుకు?
చెడు నన్ను ముందుకు నెడుతుంది, మనుషుల్లో చెడుని సంస్కరించడం కూడా నన్ను ముందుకు నెడుతుంది, రెండింటి పట్లా ఉదాసీనుణ్ణి కూడా.
నాది తప్పులెన్నే నడవడి కాదు, తృణీకరించే నైజమూ కాదు
పెరిగి పెద్దదైన ప్రతి ఒక్కదాని పాదుకూ నేను నీళ్ళుపోస్తాను.

నీ ఉత్సాహోద్రేకాలు ఊహించని రుగ్మతల్ని కొనితెస్తాయని భయపడుతున్నావా?
అలౌకిక దివ్యసూత్రాల్ని ఇంకా పరీక్షించాలనీ, సరిదిద్దాలనీ భావిస్తున్నావా?

ఒకవైపు నాకు సమతూకం కనిపిస్తున్నది, వ్యతిరిక్త దిశలోనూ సమతూకం కనిపిస్తున్నది.
స్థిరధర్మసూత్రాలు ఎంత సహాయకారులో, ఇంచుక మృదుధర్మసూత్రాలు కూడా అంతే సహాయకారులు.
మన ప్రస్తుత ఆలోచనలు, కార్యకలాపం రేపటి మన తొలిమెలకువలు.

కోటానుకోట్ల క్షణాల కొనసాగింపుగా ఇప్పుడు తటస్థించిన క్షణం-
దీనికన్నా, ప్రస్తుతానికన్నా మించింది మరేదీ లేదు.

గతంలో సముచితంగా ప్రవర్తించాం, ప్రస్తుతం సముచితంగా ప్రవర్తిస్తున్నాం అన్నదేమంత విశేషం కాదు
అసలు ఎప్పుడేనా మనిషి హీనుడిగా, గుల్లగా ఎలా ఉండగలడన్నదే పెద్ద ఆశ్చర్యం.

23.

యుగాలుగా నిరంతరాయంగా ప్రకటితమవుతున్న శబ్దజాలం!
దానిలో నాది ఒక ఆధునిక శబ్దం, సకల ప్రజాశబ్దం.

నిరుత్సాహమెరగని శ్రద్ధాళుశబ్దం
ఇప్పుడుగాని, ఇకమీదట గాని ఏదైనా ఒకటే నాకు, కాలాన్ని ఉన్నదున్నట్టుగా స్వీకరిస్తాను.

దోషరహితం, అదొక్కటే సంపూర్ణం, సాకల్యం,
ధ్యానపూర్వక విస్మయంలో కలిగే తత్తరపాటులోనే సమస్తం సాక్షాత్కరిస్తుంది.

వాస్తవాన్ని అంగీకరిస్తాను, దాన్ని ప్రశ్నించే ధైర్యం చెయ్యను
భౌతికవాదమే నాకు మొదటి, చివరి ప్రేరణ.

పదార్థ విజ్ఞాన శాస్త్రానికి భళిభళీ! నిర్దిష్ట నిరూపణాపద్ధతి కలకాలం వర్ధిల్లాలి!
గడ్డిపూలమొక్కల్ని దేవదారుతో లిలాక్ పూలగుత్తుల్తో కలిపి తీసుకురండి.
ఇదుగో ఇతడు మొక్కల్ని వర్గీకరిస్తాడు, ఇతడు రసాయనశాస్త్రవేత్త, ఇతడు ప్రాచీన శాసనపత్రాల వ్యాకరణ నిర్ణేత,
ఈ నావికులు అజ్ఞాత సముద్రాలమీద నౌకల్ని నడిపించగలవారు,
ఇతడు భూగోళశాస్త్రవేత్త, ఇతడు శస్త్రాన్ని ఉపయోగించగల సర్జనికుడు, ఇతడు గణితశాస్త్రవేత్త.

మహాశయులారా!  మీకే ఎప్పటికీ నా అగ్రతాంబూలం!
మీరు కనుగొన్న సత్యాలు ప్రయోజనకరం, అయినా అవి నాకు నివాసయోగ్యం కాదు,
కాని వాటిని బట్టే నేను నా స్థావరానికి చేరుకుంటాను.

ఇంతదాకా వెల్లడైన సత్యాలకి నా పదాల్లో ఆట్టే చోటులేదు
ఇంకా వెల్లడికాని జీవితరహస్యాల్ని, స్వాతంత్య్రాన్ని, విమోచనని గానం చెయ్యడంలోనే నా పదాలకి ఉత్సాహం.
నపుంసకుల గురించి, నపుంసకులుగా మారినవారిగురించీ కూడా కొంత వివరిస్తాను, సంపూర్ణసన్నద్ధులైన స్త్రీపురుషుల పట్ల మొగ్గు చూపుతాను,
విప్లవఘంట మోగిస్తాను, కాందిశీకుల కోసం నిలబడతాను, కుట్రలూ, కూహకం పన్నేవారితో కలిసి నడుస్తాను.

---

20.

Who goes there? hankering, gross, mystical, nude;
How is it I extract strength from the beef I eat?

What is a man anyhow? what am I? what are you?

All I mark as my own you shall offset it with your own,
Else it were time lost listening to me.

I do not snivel that snivel the world over,
That months are vacuums and the ground but wallow and filth.

Whimpering and truckling fold with powders for invalids, con- formity goes to the fourth-remov’d,
I wear my hat as I please indoors or out.

Why should I pray? why should I venerate and be ceremonious?

Having pried through the strata, analyzed to a hair, counsel’d with doctors and calculated close,
I find no sweeter fat than sticks to my own bones.

In all people I see myself, none more and not one a barley-corn less,
And the good or bad I say of myself I say of them.

I know I am solid and sound,
To me the converging objects of the universe perpetually flow,
All are written to me, and I must get what the writing means.

I know I am deathless,
I know this orbit of mine cannot be swept by a carpenter’s compass,
I know I shall not pass like a child’s carlacue cut with a burnt stick at night.

I know I am august,
I do not trouble my spirit to vindicate itself or be understood,
I see that the elementary laws never apologize,
(I reckon I behave no prouder than the level I plant my house by,after all.)

I exist as I am, that is enough,
If no other in the world be aware I sit content,
And if each and all be aware I sit content.

One world is aware and by far the largest to me, and that is my- self,
And whether I come to my own to-day or in ten thousand or ten million years,
I can cheerfully take it now, or with equal cheerfulness I can wait.

My foothold is tenon’d and mortis’d in granite,
I laugh at what you call dissolution,
And I know the amplitude of time.

21.

I am the poet of the Body and I am the poet of the Soul,
The pleasures of heaven are with me and the pains of hell are with me,
The first I graft and increase upon myself, the latter I translate into a new tongue.

I am the poet of the woman the same as the man,
And I say it is as great to be a woman as to be a man,
And I say there is nothing greater than the mother of men.

I chant the chant of dilation or pride,
We have had ducking and deprecating about enough,
I show that size is only development.

Have you outstript the rest? are you the President?
It is a trifle, they will more than arrive there every one, and still pass on.

I am he that walks with the tender and growing night,
I call to the earth and sea half-held by the night.
Press close bare-bosom’d night—press close magnetic nourishing night!

Night of south winds—night of the large few stars!
Still nodding night—mad naked summer night.
Smile O voluptuous cool-breath’d earth!
Earth of the slumbering and liquid trees!
Earth of departed sunset—earth of the mountains misty-topt!
Earth of the vitreous pour of the full moon just tinged with blue!
Earth of shine and dark mottling the tide of the river!
Earth of the limpid gray of clouds brighter and clearer for my sake!
Far-swooping elbow’d earth—rich apple-blossom’d earth!
Smile, for your lover comes.

Prodigal, you have given me love—therefore I to you give love!
O unspeakable passionate love.

22.

You sea! I resign myself to you also—I guess what you mean,
I behold from the beach your crooked inviting fingers,
I believe you refuse to go back without feeling of me,
We must have a turn together, I undress, hurry me out of sight of the land,
Cushion me soft, rock me in billowy drowse,
Dash me with amorous wet, I can repay you.

Sea of stretch’d ground-swells,
Sea breathing broad and convulsive breaths,
Sea of the brine of life and of unshovell’d yet always-ready graves,
Howler and scooper of storms, capricious and dainty sea,
I am integral with you, I too am of one phase and of all phases.

Partaker of influx and efflux I, extoller of hate and conciliation,
Extoller of amies and those that sleep in each others’ arms.

I am he attesting sympathy,
(Shall I make my list of things in the house and skip the house that supports them?)

I am not the poet of goodness only, I do not decline to be the poet of wickedness also.

What blurt is this about virtue and about vice?
Evil propels me and reform of evil propels me, I stand indifferent,
My gait is no fault-finder’s or rejecter’s gait,
I moisten the roots of all that has grown.

Did you fear some scrofula out of the unflagging pregnancy?
Did you guess the celestial laws are yet to be work’d over and rectified?

I find one side a balance and the antipodal side a balance,
Soft doctrine as steady help as stable doctrine,
Thoughts and deeds of the present our rouse and early start.

This minute that comes to me over the past decillions,
There is no better than it and now.

What behaved well in the past or behaves well to-day is not such a wonder,
The wonder is always and always how there can be a mean man or an infidel.

23.

Endless unfolding of words of ages!
And mine a word of the modern, the word En-Masse.

A word of the faith that never balks,
Here or henceforward it is all the same to me, I accept Time absolutely.

It alone is without flaw, it alone rounds and completes all,
That mystic baffling wonder alone completes all.

I accept Reality and dare not question it,
Materialism first and last imbuing.

Hurrah for positive science! long live exact demonstration!
Fetch stonecrop mixt with cedar and branches of lilac,
This is the lexicographer, this the chemist, this made a grammar of the old cartouches,
These mariners put the ship through dangerous unknown seas.
This is the geologist, this works with the scalpel, and this is a mathematician.

Gentlemen, to you the first honors always!
Your facts are useful, and yet they are not my dwelling,
I but enter by them to an area of my dwelling.

Less the reminders of properties told my words,
And more the reminders they of life untold, and of freedom and extrication,
And make short account of neuters and geldings, and favor men and women fully equipt,
And beat the gong of revolt, and stop with fugitives and them that plot and conspire.

---

Featured image: Walt Whitman beholding the sea, image generated through AI on imagine.art

19-8-2024