24.
వాల్ట్ విట్మన్, మన్ హాట్టన్ బిడ్డ, అతడు తనకి తానే ఒక విశ్వసమానుడు,
సంక్షుభితుడు, బలిష్టుడు, సుఖాసక్తుడు, తింటాడు, తాగుతాడు, పిల్లల్ని కంటాడు, ఊరికే భావోద్వేగాల్లో పడి కొట్టుకుపోయేవాడు కాడు, తక్కిన మనుషులకీ, స్త్రీలకీ అతీతుడుకాడు, వాళ్ళకన్నా భిన్నమైనవాడు కాడు,
గర్విష్టి ఎంతకాడో నిగర్వి అంతకన్నా కాడు.
తలుపులకున్న తాళాలు బద్దలుగొట్టండి
ద్వారబంధాలనుంచి తలుపులు విడగొట్టండి.
ఎవరు తోటిమనిషిని తక్కువచేస్తారో వాళ్ళు నన్ను కూడా నన్ను తక్కువచేస్తున్నట్టే.
ఎవరు ఏం చేసినా, ఏమన్నా అది చివరకు నన్నే చేరుకుంటుంది.
నాలోంచి దివ్యాదేశం ఉప్పొంగుతూ, మరింత ఉప్పొంగుతోంది, నేనీ విశ్వప్రవాహాన్ని, దాని సూచికను కూడా.
నేను పురాతన సాంకేతిక సంజ్ఞని, ప్రజాస్వామ్యానికొక సంకేత చిహ్నాన్ని కానుకచేస్తాను
దేవుడిమీద ఒట్టు! తనతో పాటు తన ప్రతిరూపాన్ని అంగీకరించనిదాన్ని దేన్నీ నేను అంగీకరించలేను.
ఎన్నో దీర్ఘమూగ గళాలు నాద్వారా మాటాడతాయి
తరతరాలుగా ఎడతెగని ఖైదీల, బానిసల కంఠాలు,
రోగగ్రస్తుల, తిరస్కృతుల, దొంగల, మరుగుజ్జుల కంఠాలు,
సంసిద్ధతల, సంభవాల గళాలు,
నక్షత్రాల్ని కలిపే దారాల గళాలు, గర్భాశయాల గళాలు, పితృసంబంధ గళాలు,
అణగదొక్కబడుతున్నవాళ్ల గళాలు,
వికార, అల్ప, నిరుత్సాహకర, మూర్ఖ, అలక్షిత గళాలు,
గాల్లో కమ్ముకున్న పొగమంచు, పేడకళ్ళెల్లో కదలాడుతున్న పురుగుల గళాలు.
నిషిద్ధ గళాలు నాద్వారా మాట్లాడతాయి,
కాముకత్వపు, లైంగికానందపు కంఠాలు, ముసుగువేసుకున్న గళాలు, నేనా ముసుగు తీసేస్తాను,
అనుచిత గళాల్ని సరిదిద్దుతాను, వాటికి స్పష్టతనిస్తాను.
నా నోటికి తాళంవేసుకోను,
నా శిరసునీ, హృదయాన్ని చూసుకున్నంత జాగ్రత్తగా నా ఉదరాన్ని కూడా పట్టించుకుంటాను,
లైంగికసమాగమం కూడా నాకు మరణంలాగా ప్రకృతిస్వభావం.
నాకు దేహంలోనూ, దైహికవాంఛల్లోనూ నమ్మకముంది,
చూడటం, వినడం, అనుభూతిచెందడం నా దృష్టిలో అద్భుతాలు, నాలో ప్రత్యణువూ ఒక అద్భుతమే.
లోపలా బయటా కూడా నాలో ఒక దైవస్పర్శ, నేను దేన్ని స్పృశించినా, నన్నెవరు స్పృశించినా వాళ్ళని పవిత్రమొనరుస్తాను.
ఈ నా చంకల్లో స్రవించే వాసన ప్రార్థనకన్నా మెరుగైనది,
ఈ శిరసు మందిరాలకన్నా, పవిత్రగ్రంథాలకన్నా సమస్త ఆరాధనా సంప్రదాయాలకన్నా మేలైనది.
నేను ఒకదాన్ని మించి మరొకదాన్నెక్కువ ఆరాధిస్తే అది నా దేహం లేదా నా దేహంలో ఒక భాగం విస్తరించడమే,
నా తాలూకు స్ఫటిక స్వచ్ఛమైన మూసవిగా మారాలి నువ్వు,
నా అంచూ, ఆశ్రయమూ కావాలి నువ్వు,
ప్రవర్ధనశీలకమైన, దృఢమైన నాగలికొర్రువి కావాలి నువ్వు,
నాలోపలకీ దున్నుకుపోగలగాలి నువ్వు.
నువ్వు నా రక్తవేగోధృతివి!
నీ పాలధార నా జీవితాచ్ఛాదనల్ని వెలవెలపరుస్తుంది,
తక్కిన వక్షఃస్థలాలకు ఒత్తుకునే వక్షఃస్థలానివి కావాలి నువ్వు,
నా మేధ నీ రహస్య ఆవర్తనం కాగలగాలి!
కడిగిన మధురకందమూలమా! భీత దీర్ఘచుంచుకలిత విహంగమా!
రక్షిత అండనీడమా! అది నువ్వే!
అల్లిబిల్లిగా అల్లుకుపోయిన తల, గడ్డం, స్నాయువులు నువ్వు,
బొట్లు బొట్లుగా కారుతున్న వృక్ష సారం, గోధుమలోని గుజ్జు నువ్వు,
అత్యంత ఉదారుడైన సూర్యుడివి నువ్వు,
నా వదనాన్ని కప్పుతున్న, వెలిగిస్తున్న ఆవిరివి నువ్వు,
చెమటలు కట్టిన కాలువలు, హిమపాతం నువ్వు,
ఏ మందపవనాల జననాంగాలు నన్నొరుసుకుంటూ నాకు మెత్తని చక్కిలిగింతలు పెడతాయో అది నువ్వు.
విస్తార మాంసల క్షేత్రాలు, సజీవ వృక్ష శాఖలు, చుట్టు తిరుగుతున్న నా దారుల్లో ప్రేమగా పడి ఉండే సోమరివి నువ్వు.
నేనందుకున్న హస్తాలు, ముద్దుపెట్టుకున్న వదనం, నేను స్పృశించిన ఒకే ఒక్క మర్త్యదేహం, అది నువ్వే.
నేను నామీదనే మరులుగొన్నాను, నాలో చాలా ఉంది, అదంతా ముఖం మొత్తేటంత మధురమైంది,
ప్రతి క్షణం నాకేది తటస్థించినా అది నన్ను సంతోషంతో ముంచెత్తుతుంది,
నా చీలమండలు ఎలా వంగుతాయో నీకు వివరించలేను, అత్యంత దుర్గ్రాహ్యమైన ఆ ఆకాంక్ష నాకెందుకు కలుగుతుందో చెప్పలేను,
అలాగే నేను ఇచ్చే స్నేహానికి కారణం చెప్పలేను, తిరిగి మళ్ళీ పుచ్చుకునే స్నేహానికి కూడా.
నేను నడుస్తూ ముందుకు వంగినప్పుడు, అది నిజమేనా అని ఒక్క క్షణం ఆగి నిలబడ్డప్పుడు,
నా కిటికీ దగ్గర విరబూసిన పువ్వు సమస్త తత్త్వశాస్త్రగ్రంథాల కన్నా నన్నెక్కువ తృప్తిపరుస్తుంది.
సూర్యోదయాన్ని తిలకించడం!
అపారమైన నిరుపమానమైన నీడల్ని ఇంచుక కాంతిరేఖ వెలవెలపోయేలా చేస్తుంది,
ఆ సుప్రభాతపవనం నాకు ఆస్వాదయోగ్యమనిపిస్తుంది.
అమాయికమైన తుళ్ళింతల మధ్య సంచలిత ప్రపంచభారాలు నెమ్మదిగా పైకిలేస్తూ, స్రవిస్తూ
పైకీ, కిందకీ ఊగుతుంటాయి.
నేను చూడలేనిదేదో కాంక్షాతప్త కీలల్ని పైకి లేపుతుంది,
కాంతిమంతమైన రసాలు స్వర్గాన్ని ముంచెత్తుతాయి.
భూమీ, ఆకాశం పక్క పక్కనే ఉంటాయి, వాటి పరస్పర దైనందిన సంయోజన ముగిసిపోయే క్షణం,
ఆ క్షణం తూర్పునుంచి తలెత్తిన ఒక సవాలు నా మీద పరుచుకుంటుంది,
ఎద్దేవా చేస్తుండే ఒక ఎత్తిపొడుపు, చూసుకో, అప్పుడు కూడా నువ్వు నాథుడిగా ఉండగలవా?
25.
నేను ఇప్పుడూ మరెప్పుడూ కూడా నాలోంచి సూర్యోదయాన్ని వెలితీయకపోతే
కళ్లు మిరుమిట్లు గొల్పే ప్రచండ సూర్యోదయం నన్నెంత త్వరితంగా సంహరించివేస్తుందని!
మనం కూడా సూర్యుడిలానే ద్యుతిమంతంగా, ప్రచండంగా ఆకాశారోహణ చెయ్యగలం,
నిశ్చల ప్రశాంత సూర్యోదయవేళ మనం మన ఆత్మని కనుగొన్నాం.
నా నేత్రాలు చూడలేని చోటుకి నా గళం చేరగలుగుతుంది,
నా నాలుకకొసతో నేను ప్రపంచాల్నీ, ప్రపంచసముదాయాల్నీ చుట్టుముట్టగలను.
నా వాక్కూ, నా చూపూ కవలపిల్లలు, నా వాక్కు తనని తాను కొలుచుకోలేదు, అది నన్నెప్పటికీ రెచ్చగొడుతూనే ఉంటుంది, వ్యంగ్యోక్తులు విసురుతూనే ఉంటుంది.
వాల్ట్, నీలో చాలా దాచుకున్నావు? ఎందుకని వాటిని బయటపెట్టవు?
నేనింకెంత మాత్రం ఈ హింస భరించలేను, నువ్వు మరీ వాగ్ధాటిని కోరుకుంటున్నావు.
ఓ వాక్చాతుర్యమా! నీ కింద రసాంకురాలెలా ముడుచుకుపోయినాయో నీకు తెలియదా?
ఆవరించిన గ్లాని, గడ్డకట్టిస్తున్న చలి
నా ప్రవచనాలు మొదలుపెట్టకముందే వెనక్కి జారిపోయే మురికి
వీటిని సమతూకానికి తేవాలని యత్నిస్తున్నాను.
నా దేహాంగాల గురించిన నా పరిజ్ఞానంతో సమస్త విషయసారాంశాన్నీ, సంతోషాన్నీ సరితూచుకుంటున్నాను. (నన్నెవరు వింటున్నా, అతడుగానీ ఆమెగానీ ఈ రోజుని అన్వేషించడం మొదలుపెట్టండి.)
నా చరమ సాఫల్యాన్ని నీకు నిరాకరిస్తున్నాను,
నా నిజరూపాన్ని దాచడం కూడా నిరాకరిస్తున్నాను,
ప్రపంచాల్ని స్వాయత్తపరుచుకో, కాని నన్ను స్వాయత్తపరుచుకోవాలని చూడకు.
కేవలం నిన్ను చూస్తూనే నీలోని సున్నిత, సమున్నత పార్శ్వాల్లో నేను నిండిపోగలను.
రాయడం, మాట్లాడటం నాకు నిరూపణలు కావు,
సర్వోత్కృష్ట నిరూపణతో పాటు తక్కినవన్నీ నా ముఖంలోనే కనబడగలవు,
నా పెదాల ఇంచుక సద్దుతో సంశయవాదుల్ని చిత్తుచెయ్యగలన్నేను.
26.
ఇంకిప్పుడు నేను వినడం తప్ప మరేదీ చెయ్యను,
నేను విన్నదాని ఈ పాటలోకి వడగట్టుకుంటాను, శబ్దాలన్నీ ఆ దిశగా ప్రవహింపజేస్తాను.
పక్షుల కూజితాలు వింటున్నాను, పెరుగుతున్న గోధుమచేల రెపరెపలు, అగ్నికీలల ముచ్చట్లు, అన్నం వండుకున్నప్పుడు కట్టెలు మండుతున్న కణకణ,
నేను ప్రేమ ప్రభవిస్తున్న శబ్దం వింటున్నాను, మానవకంఠధ్వని, అన్ని శబ్దాలూ కలిసికట్టుగా, ఉమ్మడిగా, సమ్మిశ్రితంగా, లేదా ఒకదాన్నొకటి అనుసరిస్తున్నట్టుగా వింటున్నాను,
నగరధ్వనులు, నగరానికి ఆవలి ధ్వనులు, పగటిధ్వనులు, రాత్రి ధ్వనులు,
తమలాగా ఉండే యువతతో యువతీయువకులు మాట్లాడే మాటలు, పనిచేసే వాళ్ళు మధ్యాహ్నభోజన వేళల్లో బిగ్గరగా నవ్వుకునే చప్పుళ్ళు,
విరసంగా మారిన స్నేహాల ఆవేశపూరిత మంద్రస్వరం, రోగగ్రస్తుల బలహీన కంఠధ్వని,
తన బల్లమీద చేతులు గట్టిగా బిగించుకుని, ఎండిపోయిన పెదాలతో న్యాయమూర్తి వినిపిస్తున్న మరణశిక్ష ప్రకటన,
ఓడల దగ్గర బరువులు దించుతూ పనివాళ్ళు విడిచే బరువైన నిట్టూర్పులు, లంగరెత్తేవాళ్ళ కూనిరాగాలు,
అలారం గంటల గణగణ, అగ్నిప్రమాదపు ఆక్రోశం, వేగంగా తిరిగే ఇంజన్ల గరగర, ముందస్తు హెచ్చరికతో చప్పుడు చేసుకుంటూ, రంగుల దీపాల్తో పరుగెత్తే అగ్నిమాపక శకటాల గణగణ, ఆవిరియంత్రపు కూత, వరసగా దూసుకొస్తున్న శకటపరంపర గర్జన,
ఒక సంఘభవన ప్రాంగణంలో ఇద్దరిద్దరు ఒక వరస చొప్పున నెమ్మదిగా చేస్తున్న కవాతు,
(వారేదో శవయాత్ర చేస్తున్నారు, ఆ పతాకాగ్రాలు నల్లటిమస్లిను గుడ్డతో కప్పి ఉన్నాయి.)
పెద్ద ఫిడేలు వాద్యం వింటున్నాను (అదొక యువకుడి హృదయావేదనని వినిపిస్తున్నది.)
శ్రుతి చేసిన సన్నాయి వింటున్నాను, ఆ స్వరం నా శ్రవణద్వారాల గుండా జారిపోతున్నది.
అది నా హృదయంలో, ఉదరంలో మధురోన్మత్త ప్రకంపనలు రేకెత్తిస్తున్నది.
నేనొక బృందగానం వింటున్నాను, అదొక మహాసంగీత రూపకం
ఆహా! ఇదీ సంగీతమంటే, ఇది అచ్చంగా నా కోసమే.
సృష్టి లాగా అత్యంత తాజాగా ఉండే ఒక మధ్యస్వరం నన్ను కమ్ముకుంటున్నది,
వర్తులాకారంగా తెరిచిన అతని నోటినుంచి పొరలివస్తున్న సంగీతం నాలో పూర్తిగా నిండిపోతున్నది.
సుశిక్షితురాలైన ఒక గాయిక గానం వింటున్నాను (ఆమె నిర్వహిస్తున్న ఈ బాధ్యత ఏమిటి?)
ఆ సంగీత సమారోహం నా చుట్టూ వరుణగ్రహ కక్ష్యకన్నా విశాలంగా పరిభ్రమిస్తున్నది.
అది నాలోంచి ఎటువంటి ఉద్దీప్తిని వెలువరిస్తోదంటే అటువంటిది నాలో ఉందని నాకిప్పటిదాకా తెలీదు.
అది నన్ను గాల్లో తేలిస్తున్నది, నేను వట్టిపాదాలు నీట్లో ఆడిస్తున్నాను, సోమరి కెరటాలు వాటిని నాకుతున్నాయి,
కఠినమైన, తీవ్రమైన వడగళ్ళు నన్ను కోసేస్తున్నాయి,
నా ఊపిరి ఆగిపోతున్నది,
తేనెపూసిన నల్లమందుకి మత్తెక్కిన నా శ్వాసనాళిక అదుముకుపోయి మరణసదృశస్థితికి చేరుకున్నది.
ఏమైతేనేం, చిట్టచివరికి, ప్రహేళికల్లో ప్రహేళికని అనుభవంలోకి తెచ్చుకుందాం,
దాన్నే మనం జీవించడం అని పిలుస్తాం.
24.
Walt Whitman, a kosmos, of Manhattan the son,
Turbulent, fleshy, sensual, eating, drinking and breeding,
No sentimentalist, no stander above men and women or apart from them,
No more modest than immodest.
Unscrew the locks from the doors!
Unscrew the doors themselves from their jambs!
Whoever degrades another degrades me,
And whatever is done or said returns at last to me.
Through me the afflatus surging and surging, through me the cur- rent and index.
I speak the pass-word primeval, I give the sign of democracy,
By God! I will accept nothing which all cannot have their coun- terpart of on the same terms.
Through me many long dumb voices,
Voices of the interminable generations of prisoners and slaves,
Voices of the diseas’d and despairing and of thieves and dwarfs,
Voices of cycles of preparation and accretion,
And of the threads that connect the stars, and of wombs and of the father-stuff,
And of the rights of them the others are down upon,
Of the deform’d, trivial, flat, foolish, despised,
Fog in the air, beetles rolling balls of dung.
Through me forbidden voices,
Voices of sexes and lusts, voices veil’d and I remove the veil,
Voices indecent by me clarified and transfigur’d.
I do not press my fingers across my mouth,
I keep as delicate around the bowels as around the head and heart,
Copulation is no more rank to me than death is.
I believe in the flesh and the appetites,
Seeing, hearing, feeling, are miracles, and each part and tag of me is a miracle.
Divine am I inside and out, and I make holy whatever I touch or am touch’d from,
The scent of these arm-pits aroma finer than prayer,
This head more than churches, bibles, and all the creeds.
If I worship one thing more than another it shall be the spread of my own body, or any part of it,
Translucent mould of me it shall be you!
Shaded ledges and rests it shall be you!
Firm masculine colter it shall be you!
Whatever goes to the tilth of me it shall be you!
You my rich blood! your milky stream pale strippings of my life!
Breast that presses against other breasts it shall be you!
My brain it shall be your occult convolutions!
Root of wash’d sweet-flag! timorous pond-snipe! nest of guarded duplicate eggs! it shall be you!
Mix’d tussled hay of head, beard, brawn, it shall be you!
Trickling sap of maple, fibre of manly wheat, it shall be you!
Sun so generous it shall be you!
Vapors lighting and shading my face it shall be you!
You sweaty brooks and dews it shall be you!
Winds whose soft-tickling genitals rub against me it shall be you!
Broad muscular fields, branches of live oak, loving lounger in my winding paths, it shall be you!
Hands I have taken, face I have kiss’d, mortal I have ever touch’d, it shall be you.
I dote on myself, there is that lot of me and all so luscious,
Each moment and whatever happens thrills me with joy,
I cannot tell how my ankles bend, nor whence the cause of my faintest wish,
Nor the cause of the friendship I emit, nor the cause of the friendship I take again.
That I walk up my stoop, I pause to consider if it really be,
A morning-glory at my window satisfies me more than the meta- physics of books.
To behold the day-break!
The little light fades the immense and diaphanous shadows,
The air tastes good to my palate.
Hefts of the moving world at innocent gambols silently rising freshly exuding,
Scooting obliquely high and low.
Something I cannot see puts upward libidinous prongs,
Seas of bright juice suffuse heaven.
The earth by the sky staid with, the daily close of their junction,
The heav’d challenge from the east that moment over my head,
The mocking taunt, See then whether you shall be master!
25.
Dazzling and tremendous how quick the sun-rise would kill me,
If I could not now and always send sun-rise out of me.
We also ascend dazzling and tremendous as the sun,
We found our own O my soul in the calm and cool of the day-break.
My voice goes after what my eyes cannot reach,
With the twirl of my tongue I encompass worlds and volumes of worlds.
Speech is the twin of my vision, it is unequal to measure itself,
It provokes me forever, it says sarcastically,
Walt you contain enough, why don’t you let it out then?
Come now I will not be tantalized, you conceive too much of articulation,
Do you not know O speech how the buds beneath you are folded?
Waiting in gloom, protected by frost,
The dirt receding before my prophetical screams,
I underlying causes to balance them at last,
My knowledge my live parts, it keeping tally with the meaning of all things,
Happiness, (which whoever hears me let him or her set out in search of this day.)
My final merit I refuse you, I refuse putting from me what I really am,
Encompass worlds, but never try to encompass me,
I crowd your sleekest and best by simply looking toward you.
Writing and talk do not prove me,
I carry the plenum of proof and every thing else in my face,
With the hush of my lips I wholly confound the skeptic.
26.
Now I will do nothing but listen,
To accrue what I hear into this song, to let sounds contribute
toward it.
I hear bravuras of birds, bustle of growing wheat, gossip of flames,clack of sticks cooking my meals,
I hear the sound I love, the sound of the human voice,
I hear all sounds running together, combined, fused or following,
Sounds of the city and sounds out of the city, sounds of the day and night,
Talkative young ones to those that like them, the loud laugh of work-people at their meals,
The angry base of disjointed friendship, the faint tones of the sick,
The judge with hands tight to the desk, his pallid lips pronouncing a death-sentence,
The heave’e’yo of stevedores unlading ships by the wharves, the refrain of the anchor-lifters,
The ring of alarm-bells, the cry of fire, the whirr of swift-streaking engines and hose-carts with premonitory tinkles and color’d lights,
The steam-whistle, the solid roll of the train of approaching cars,
The slow march play’d at the head of the association marching two and two,black muslin.)
I hear the violoncello, (’tis the young man’s heart’s complaint,)
I hear the key’d cornet, it glides quickly in through my ears,
It shakes mad-sweet pangs through my belly and breast.
I hear the chorus, it is a grand opera,
Ah this indeed is music—this suits me.
A tenor large and fresh as the creation fills me,
The orbic flex of his mouth is pouring and filling me full.
I hear the train’d soprano (what work with hers is this?)
The orchestra whirls me wider than Uranus flies,
It wrenches such ardors from me I did not know I possess’d them,
It sails me, I dab with bare feet, they are lick’d by the indolent waves,
I am cut by bitter and angry hail, I lose my breath,
Steep’d amid honey’d morphine, my windpipe throttled in fakes of death,
At length let up again to feel the puzzle of puzzles,
And that we call Being.
Featured image: Walt Whitman beholding a morning glory at day break, image generated with AI on imagine.art
20-8-2024
.
నా నేత్రాలు చూడలేని చోటుకి నా గళం చేరగలగుతుంది.
ఇంకిప్పుడు నేను వినడం తప్ప మరేదీ చెయ్యను,నేను విన్నదాని ఈ పాటలోకి వడగట్టుకుంటాను, శబ్దాలన్నీ ఆ దిశగా ప్రవహింపజేస్తాను.
ఆహా
మీకు మనఃపూర్వక అంజలులు.
ధన్యవాదాలు
అనువాదంగా లేదు . మీ స్వీయ కవిత అనేంత సహజంగా ఉంది.
ధన్యవాదాలు. కానీ ఈ అనువాదం నాకు పంక్తి, పంక్తికీ పరీక్ష పెడుతున్నది.