7.
పుట్టడమే ఒక భాగ్యంగా భావిస్తున్న వాళ్ళున్నారా
అయితే వాళ్ళకి చెప్పడానికి వేగిరపడుతున్నాను, నాకు తెలుసు, మరణించడం కూడా అంతే అదృష్టమని.
మరణించేవాళ్ళతో పాటు నేనూ మరణిస్తున్నాను
అప్పుడే పుట్టిన శిశువుతో పాటు నేనూ పుడుతున్నాను
నేనంటే కేవలం ఇదుగో నా టోపీకీ చెప్పులకీ మధ్య పరిమితమైన దేహం కాదు
బహువిధ విషయాల్ని పరికించినమీదట తెలుసుకున్నాను, ఏ రెండూ ఒక్కలాగా ఉండవనీ,
ప్రతి ఒక్కటీ మంచిదేననీ
పుడమి శ్రేష్టం, తారకలు శ్రేష్టం, ఆ రెండింటి సంయోగాలూ శ్రేష్టమే.
నేనొట్టి నేలని కాను లేదా నేలకే అతుక్కున్నవాణ్ణీ కాను
సమస్త మానవాళికీ జోడీని, సహచరుణ్ణి, నా ఆత్మలానే నేను కూడా అమరుణ్ణి, అమేయుణ్ణి
(వాళ్ళకి తెలీదు ఎంత అమరుణ్ణో, కాని నాకు తెలుసు)
ప్రతి ఒక్కటీ తనకోసమే, ప్రతి ఒక్కటీ తనదే
స్త్రీలూ, పురుషులూ నా కోసమే
యువకులూ, స్త్రీలనీ ప్రేమించేవారూ నాకోసమే
స్వాభిమాని అయిన మానవుడు, తననెవరేనా కించపరిస్తే ఆ నొప్పి ఎలా ఉంటుందో తెలిసినవాడు, అతడూ నా కోసమే.
హృదయాన్ని కొల్లగొట్టుకునే ప్రేయసీ, సపర్యలు చేసే వృద్ధ పరిచారికా, తల్లులూ, తల్లులకు తల్లులూ కూడా నా కోసమే.
చిరునవ్వే పెదాలు నా కోసమే, కన్నీళ్ళు విడిచే నయనాలూ నా కోసమే
పిల్లలూ పిల్లల్ని కనేవాళ్ళూ కూడా నా కోసమే.
ముసుగు తొలగించు! నా వరకూ నువ్వు అపరాధివి కావు, సారహీనుడివి కావు, తిరస్కృతుడివి కావు.
కప్పుకున్న వస్తాల్ని దాటిమరీ చూడగలన్నేను అవునో కాదో
నీ పక్కనే ఉంటాను, పట్టువదలకుండా, కాంక్షాతప్తుడిగా, అలసట ఎరుగనివాడిగా, అచంచలుడిగా.
8.
ఆ చిన్నారి శిశువు ఊయెలతొట్టిలో నిద్రిస్తున్నది
ఆ దోమతెర పక్కకి తొలగించి ఆమెనే చాలాసేపు చూస్తూ,
మీద వాలుతున్న ఈగల్ని చేత్తో పక్కకి తోలుతుంటాను.
కొండదారిన తిరుగుతున్న ఆ యువకుడూ, ఆ అరుణవదనా
నేను కొండమీంచి వాళ్ళనే పరికిస్తుంటాను.
రాళ్ళ దారిలో వినవచ్చే మొరటుభాష, బండిచక్రాలు,
బూట్లల్లో ఇరుక్కున్న మంచు, పాదచారుల మాటలు,
గుర్రాలు పూన్చిన పెద్ద బస్సు, ఎవరినో నిలదీస్తున్నట్టుగా బొటనవేలు పైకెత్తి చూపిస్తున్న డ్రైవరు, గ్రానైటు రహదారిమీద ఖణఖణమోగుతున్న అశ్వరింఖాఘట్టన,
మంచుబళ్ళు, ఖణేల్మంటూ మోగుతున్న చప్పుళ్ళు, బిగ్గరగా విసురుకుంటున్న ఛలోక్తులు,
రాలిపడుతున్న మంచుగడ్డలు, తమ సంతోషాన్ని ప్రకటించడానికి జనం చేస్తున్న కోలాహలం, రెచ్చిపోయిన మూకలు చూపిస్తుండే ఆగ్రహం,
మోసుకుపోతున్న డోలీ తెరల రెపరెప, దానిలో ఆస్పత్రికి తరలిస్తున్న రోగి,
శత్రువుల కూటమి, హటాత్తుగా తీసుకున్న శపథం, ఆయుధ చాలనాలు, ప్రహారాలు,
ఉద్రిక్తులైన మూక, ఆ గుంపు మధ్య దారిచేసుకుంటూ మందిని అదుపు చేస్తున్న పోలీసు,
ఎన్నెన్నో ధ్వనుల్ని స్వీకరిస్తూ, భావరహితంగా
ప్రతిధ్వనిస్తుండే బండరాళ్ళు,
తిన్నది అరక్క పెడుతున్న మూల్గులు లేదా ఆకలికి అల్లాడుతూ వడదెబ్బకి కూలిపొయ్యేవాళ్ళు లేదా స్పృహతప్పిపడిపొయ్యేవాళ్ళు
నెలలు నిండటంతో త్వరత్వరగా ఇంటికి చేర్చిన స్త్రీల పురుటికేకలు.
ఇక్కడ సదా సంచలిస్తున్న భాష ఎంత సజీవం, ఎంత సుప్తం!
ఏ మర్యాద కోసమో గొంతులోనే దిగమింగుకుంటున్న కేకలు
నేరస్థుల్ని పట్టుకోడాలు, అవమానాలు,
అక్రమసంబంధాల సైగలు, అంగీకారాలు, మూతి ముడిచి నిరాకరణలు
వాళ్ళందరినీ, ఆ సమస్త ప్రదర్శననీ లేదా ఆ సకల అనునాదాన్నీ నేను గమనిస్తోనే ఉంటాను- వస్తుంటాను, పోతుంటాను.
9.
తెరిచి సిద్ధంగా ఉన్న పల్లెటూరి గోదాముల పెద్ద పెద్ద తలుపులు
నెమ్మదిగా సాగే బళ్ళకెత్తుతున్న కోతల కాలపు ఎండుగడ్డిమోపులు
ధూసర, హరిత వర్ణాల అందమైన అల్లికమీద దోబూచులాడుతున్న తేటవెలుగు
కోతకోసి కట్టకడుతున్న కంకులు
నేనక్కడున్నాను, వాళ్ళకి చేయందిస్తున్నాను
ఆ బండిమీద నిలబడి కోసిన పంట పైకెత్తుతున్నాను
ఆ చిన్ని చిన్ని కుదుపులు, ఒక కాలు మీద మరో కాలు ఆనించడాలు
బండి మీంచి కిందకి వంగి ఒడిసిపట్టుకుంటున్న పంటకోత
పైకీ, కిందకీ పరుగులు పెట్టడంలో నా జుట్టంతా చిక్కుకున్న గడ్డితునకలు.
7.
Has any one supposed it lucky to be born?
I hasten to inform him or her it is just as lucky to die, and I know it.
I pass death with the dying and birth with the new-wash’d babe, and
am not contain’d between my hat and boots,
And peruse manifold objects, no two alike and every one good,
The earth good and the stars good, and their adjuncts all good.
I am not an earth nor an adjunct of an earth,
I am the mate and companion of people, all just as immortal and
fathomless as myself,
(They do not know how immortal, but I know.)
Every kind for itself and its own, for me mine male and female,
For me those that have been boys and that love women,
For me the man that is proud and feels how it stings to be slighted,
For me the sweet-heart and the old maid, for me mothers and the
mothers of mothers,
For me lips that have smiled, eyes that have shed tears,
For me children and the begetters of children.
Undrape! you are not guilty to me, nor stale nor discarded,
I see through the broadcloth and gingham whether or no,
And am around, tenacious, acquisitive, tireless, and cannot be shaken away.
8.
The little one sleeps in its cradle,
I lift the gauze and look a long time, and silently brush away flies
with my hand.
The youngster and the red-faced girl turn aside up the bushy hill,
I peeringly view them from the top.
The suicide sprawls on the bloody floor of the bedroom,
I witness the corpse with its dabbled hair, I note where the pistol
has fallen.
The blab of the pave, tires of carts, sluff of boot-soles, talk of
the promenaders,
The heavy omnibus, the driver with his interrogating thumb, the
clank of the shod horses on the granite floor,
The snow-sleighs, clinking, shouted jokes, pelts of snow-balls,
The hurrahs for popular favorites, the fury of rous’d mobs,
The flap of the curtain’d litter, a sick man inside borne to the hospital,
The meeting of enemies, the sudden oath, the blows and fall,
The excited crowd, the policeman with his star quickly working his
passage to the centre of the crowd,
The impassive stones that receive and return so many echoes,
What groans of over-fed or half-starv’d who fall sunstruck or in fits,
What exclamations of women taken suddenly who hurry home and
give birth to babes,
What living and buried speech is always vibrating here, what howls
restrain’d by decorum,
Arrests of criminals, slights, adulterous offers made, acceptances,
rejections with convex lips,
I mind them or the show or resonance of them—I come and I depart.
9.
The big doors of the country barn stand open and ready,
The dried grass of the harvest-time loads the slow-drawn wagon,
The clear light plays on the brown gray and green intertinged,
The armfuls are pack’d to the sagging mow.
I am there, I help, I came stretch’d atop of the load,
I felt its soft jolts, one leg reclined on the other,
I jump from the cross-beams and seize the clover and timothy,
And roll head over heels and tangle my hair full of wisps.
15-8-2024
అనంత అంతరంగ గీతాలాపన సర్👏👏
అవును. ధన్యవాదాలు వివేక్!
సమాజం విశ్వరూపంతో పాటు విశ్వచైతన్యం జోడించి రాసిన కవిత.అన్నివిధాల ఆర్తులూ మూర్తులూ కలగలిపి నేసిన కవితాదుకూలం. చావు పుట్టుకల మధ్య సగటు మనిషి పొదువుకున్న జ్ఞాన శకలం, దాని వెనుక జీవనతత్త్వం వింగడించిన సార్థక పదహారం.
“నానృషిఃకురుతే కావ్యం” ఋషితుల్యుడు విట్మన్
అవును సార్! మీరు సరిగ్గా పట్టుకున్నారు.
సకల అనునాదాన్నీ నేను గమనిస్తోనే ఉంటాను- వస్తుంటాను, పోతుంటాను.
ఇక్కడ సదా సంచలిస్తున్న భాష ఎంత సజీవం, ఎంత సుప్తం?
ఒక మనిషి అంతరంగం విని ఆ ఛాయలు నాలోనూ ఉన్నాయని తుళ్ళిపడి ఆ దైవ శక్తికి …ఆ లోపలి మనిషికి దగ్గర కావడం ఒక నిర్మలత్వం.
ఒక వెలుగుని ఆ మెరుపుని చూసి కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలపే సెకను… సెకనులో రాలి పడి మరి కనిపించని ఉల్క.
అది హృదయపు భాష.
మనిషి జీవించి ఉండగా తనలో తాను క్షణ కాలం భాసించే చిరునవ్వు.
నమోనమః.
ధన్యవాదాలు