chinaveerabhadrudu.in
పేయనార్ తన కవితల్లో విస్తారమైన వర్ణనకి పూనుకోడు. రూపకాలంకారాల్లో కూడా కొత్తదనం కోసం చూడడు. కవిసమయాలు అప్పటికే నిర్ధారితమైపోయి ఉన్నాయి కాబట్టి వాటిని దాటి కూడా వెళ్ళడు. కాని ఆ చట్రం మధ్యనే క్లుప్తతనీ, గాఢతనీ సాధించడం ద్వారానూ, ఉక్తి వైచిత్రిద్వారానూ ఆయన రసోత్పత్తి సాధిస్తాడు.
ప్రతి మీనియేచర్ చిత్రలేఖనంలోనూ కనవచ్చే ఆ రంగులు, ఆ రేఖలు, ఆ లలితసుందరమైన భావోద్వేగమూ చూడగానే మనల్ని సమ్మోహపరచడం మనకి అనుభవమే కదా. అకనానూరు కవితల్లో కూడా ఆ రంగులు, ఆ రేఖలు కలిసి సున్నితంగా చిత్రించే రసరమ్యలోకం అనువాదాల్ని కూడా దాటి ప్రయాణించగలిగింది అని మనం గ్రహిస్తాం.
కాని కురుంతొగై సంగం తొలికాలపు కవిత్వం కాబట్టి, సంగం తిణైల స్వరూపస్వభావాలింకా స్థిరపడుతున్న కాలానికి చెందిన కవిత్వం కాబట్టి, అందులో తొలికవిత్వాల్లో ఉండే మౌలికతతో పాటు గొప్ప తాజాదనం కూడా కనిపిస్తుంది. అప్పుడప్పుడే విప్పారుతున్న విరజాజిపూలలాంటి కవితలవి.