ప్రాచీన చీనా కవుల్ని మన కవిత్రయంతోనూ, యోంగ్ మింగ్ కవుల్ని ప్రబంధ కవులతోనూ పోల్చి చూసుకుంటే, వారు సాహిత్యంలో పెద్ద పీట వేసిన ఇంద్రియనైశిత్యం గర్హనీయం కాకపోగా, స్వాగతించదగ్గదే అనిపిస్తుంది.
యుగయుగాల చీనా కవిత-19
రొకవైపు తోటి మనుషుల పట్ల తన సాంఘిక బాధ్యతను నెరవేర్చుకోగలననీ అతడు భావించాడు. పరస్పర విరుద్ధాలైన డావోయిస్టు-కన్ ఫ్యూసియన్ జీవితాదర్శాలను ఆ విధంగా సమన్వయం చేసుకోవచ్చునని అతడు నమ్మాడు. కాని ఆ దారి ఏమంత రొమాంటిక్ కాదని కూడా అతడికి తెలుసు. తన పొలాల్లో కలుపు మొక్కలూ, పండ్లతోటల్లో పురుగులూ పొంచి ఉంటాయని మనకన్నా అతడికే ఎక్కువ తెలుసు.
యుగయుగాల చీనా కవిత-17
ఇటువంటి అలభ్య, ఆదర్శ జీవితాన్ని అతడు ఎంతో కొంత మేరకు జీవించగలిగాడని మనకు ఆ కవిత్వం సాక్ష్యమిస్తుంది. నాకు తెలిసి ప్రపంచ సాహిత్యంలో, తిరిగి ఇటువంటి నిర్మలానుభూతి కనిపించేది కబీర్ పదాల్లోనూ, చెకోవ్ కథల్లోనూ మాత్రమే.