కవియోగి

హిందువులూ, ముస్లిములూ తప్ప మనుషులు కనబడకుండా పోతున్న కాలం ఇది. ఇట్లాంటి కాలంలో ఖుస్రో, భితాయీ, గాలిబ్, మీర్ వంటి కవులు పదే పదే గుర్తుకు రావడం సహజం. వాళ్ళు హిందూ సంకేతాలకీ, ముస్లిం చిహ్నాలకీ అతీతమైన ఒక ప్రేమైక వదనం కోసం పరితపించారు. మనుషుల్ని ప్రేమించేవాళ్ళెవరైనా పంచుకోగలిగేది అటువంటి పరితాపమొక్కదాన్నే.

కృపావర్షధార

ఈశ్వరుడి ప్రేమ పొలంలో దాచిపెట్టిన నిధినిక్షేపం లాంటిది. అది ఎవరి కంటపడిందో, దాన్నతడు మరింత భద్రంగా దాచుకుంటాడు. తనకున్న గొడ్డూగోదా సమస్తం అమ్మేసుకుని మరీ ఆ మడిచెక్క తన సొంతం చేసుకుంటాడు.

కారుమబ్బులబారు

ముఖ్యంగా, ప్రతి శ్రావణమాస మధ్యంలోనూ ఒక్కసారేనా గుర్తొస్తుంది ఈ పద్యపాదం 'అసలు శ్రావణమాస మధ్యమ్మునందు కురిసితీరాలి వర్షాలు కొంచెకొంచెమేని మేని రాలాలి తుంపరలేని..'